Эрим Россиядан икки йилдан кейин қайтди. Ҳамма кутиб олди, овқат қилдик, узоқ ўтирдик. Ҳамма кулди, мен ҳам кулдим, лекин ичимда нимадир жим эди. Мен эса унинг ёнида ўзимни бегонадек ҳис қилдим. Бола уни дада деб чақирмайди, ҳали ҳам амаки дейди. Эрим бууни кўриб индамади лекин кўзида нимадир ўзгарди. У ҳам олдингидек эмас камгап бўлиб қолган, кўп ўйлайди. Кеча онаси билан гаплашиб туриб бирдан жим қолди, мен эшитмагандек қилдим. Икки йил давомида мен хама нарсани ўзим ҳал қилдим, кранни ҳам, мактабдаги гапларни ҳам энди у бир кунда ҳаммасига аралашмоқчи бўляпти. Кечаси бир каравотда ётамиз, лекин иккимиз ҳам ухламаймиз. Унинг қайтганига хурсандман, ростдан. Фақат қандрй гаплашишни унутибмиз